Architect: Braaksma & Roos

De ‘Positie van IJmuiden’ ofwel het Kustfort IJmuiden is aangelegd in de jaren 1880 tot 1887. Het maakt als vooruitgeschoven verdedigingspost deel uit van de  Stelling van Amsterdam, een imposante verzameling van forten, andere verdedigingswerken en waterbouwkundigewerken als sluizen, dammen en dijken, die in een wijde kring rond Amsterdam liggen.

---

Motivatie voor de manifestatie:
Voltooiing van de restauratie van het Fort
betrokkenen:

Gemeente IJmuiden/Velzen,
IMTIN.
UNESCO
Stichting

Plattegronden:
Begane Grond
1e Verdieping

Voorgestelde Kunstenaars

Raf Simons
Pascale Gatzen
Christine Alberts
Maura Biava
Germaine Kruip
Arie Versluis & Ellie Uyttenbroek
Bless
Susan Cianciolo
Bob
Peter Jeroense
Joke Robaard
Martin Margiela
Daan van der Velden

More Pics (Fashion Avenue July 2001)
 

Interview in Le Monde (5 oct 2001):

Designer de meubles, raf simons a eu le choc de la mode dans les défilés de Martin Margiela et de Jean Paul Gaultier. Après des études à l'Académie d'Anvers, il appplique le classique destroy des créateurs belges à la mode masculine, encore très formelle. Discret (il ne se laisse jamais photographier le visage nu) mais déterminé, ce poète des révoltes adolescentes est le premier à ériger ses défilés en performances, maniant les oppositions (ordre/désordre, intégration/exclusion) avec la lucidité froide d'un artiste conceptuel. Depuis 1995, ses vestes et manteaux transformés en débardeurs ont essaimé sur les podiums. Pionnier très influent, mais peu connu du grand public, Raf Simons a, depuis, pris quelques distances avec la mode.

- La presse, alternative ou non, n'est pas loin de vous considérer comme un artiste. Vous voyez-vous en créateur de mode ?

- Je ne sais pas trop ce que ça veut dire. Son équivalent anglais, designer , suggère qu'on peut dessiner toutes sortes de choses. C'est toujours affaire de ligne, de proportion et de rythme. Maintenant, je ne vois pas le rapport entre la mode et l'art. Je ne me vois pas trop, par exemple, monter une installation..."

Raf:
Mijn absolute droom is eigenlijk om bezig te kunnen zijn met al die facetten die me zo enorm inspireren, zonder dat daar een productieproces aan vast hoeft te zitten. Wat zich bij mode heel extreem manifesteert. Dus mocht ik op een bepaald moment de luxe hebben dat ik kan zeggen, ok, ik maak een volgende collectie wanneer ik daar zin in heb en ik wil daarmee naar Parijs, dan doe ik dat, maar als ik het jaar daarna aan een film meewerk en de hele kostumering doe dan zou ik mij graag die luxe kunnen permitteren om dat te doen. Of een video clip, of een boek, of gewoon een samenwerking met iemand. Dat het niet zo strak afgebakend is dat je een modeontwerper bent. Ik kan dat ook niet zo voelen. Dat is het probleem, mensen zien je altijd als één ding, en ik zie mezelf zo niet en ik voel me er ook niet zo goed bij als ik geclassificeerd wordt als mode ontwerper. Maar het wordt de laatste jaren wel minder, mensen benaderen mij nu ook vanuit andere velden. Dat is ook mijn bedoeling. Misschien is het ook allemaal te groots geworden volgens de verwachtingen. Ik heb er ook niet voor gestudeerd he, ik was niet zo iemand die toen ik 16 of 18 jaar was, die alleen maar met kleding bezig was. Die verhalen die ik altijd hoor, zo van: ik zat altijd op de zolder van mijn moeder, met de kleren van mijn moeder te spelen... Ik was echt niet bezig met dat soort dingen.
 

Stedelijk Museum, Amsterdam:
To make a statement about Pascale Gatzen is to take a risk. The complexity of her work and the context within which she presents it certainly contributes to this. However, the real risk lies in the fact that every statement seems to destroy the lightness and transparency for which she strives. A conversation with Gatzen has many of the characteristics of a shadow play. Not that she lacks clarity. On the contrary, few designers are able to talk about their work in such a nuanced way. The difficulty is the implicit hesitation that dominates the conversation. Each word is one too many, to heavy and therefore in conflict with her aim.

This dilemma is characteristic of designers who -like Pascale Gatzen- are too aware of the context within which they operate. Gatzen, however, goes a step further. Fashion as an industry is not her primary interest. Neither does she intentionally tread the fine line between art and fashion in the way her colleagues Viktor & Rolf are so convincingly able to do. Pascale Gatzen approaches fashion as a formal system and moving first and foremost within the immaterial world of thought. The tangibility, the materiality of her product would appear to contradict this, but this is an illusion. Besides, her 'clothes' are never products in the classical sense of the word. Her clothes are three-dimensional constructions within which one can literally and figuratively lose one's way.

Haute Architecture:
Zoals Diller en Scofidio, Viktor en Rolf, Pascale Gatzen en anderen aantonen vervagen de grenzen tussen de ontwerp-disciplines. De diversiteit van beschikbare aanknopingspunten en de individuele (internet-) mogelijkheden om hiervan gebruik te maken, nemen zodanig toe, dat het collectieve bewustzijn vervaagt. Het fenomeen "algemene trend" zal niet meer lang bestaan, er zal steeds meer sprake zijn van gespecialiseerde consumenten. Vrijblijvende gesprekken tussen willekeurige mensen zullen steeds moeilijker kunnen verlopen, omdat iedereen in zijn eigen gespecialiseerde wereld leeft en steeds minder gemeen heeft met de ‘maatschappij’. Binnen deze (sprookjes-) werelden zullen trends blijven bestaan, gevoed door intellectuele communicaties tussen de participanten ervan.

Jan Van Eyck:
‘I will produce a sequence of two works, I will make the first work one week before the opening, the second work two weeks after the opening.’
‘The first work and the second work will be site-specific to the surface where my possibilities and the potential present in the space actually meet, where they escape form and no longer isolate themselves in mere possibility, but where the virtual continues to actualise itself.’
‘... site-specific to the surface where actual movement continues to happen.’
‘The coordinates of the surface are indeterminate and multiple but absolute and singular.’
‘I think it is most exciting when the specific constellation of the space starts to shift and is no longer able to contain itself in its presupposed reality.’

Eine Gruppe von Künstlern und Künstlerinnen, die zur Zeit an der postgraduierten Jan-Van-Eyck-Akademie in Maastricht studieren, haben die Ausstellung in der GAK als eine enge Verzahnung von Einzelwerken gemeinsam entwickelt. "Was tun wenn nichts geschieht": der Titel spielt auf das Phänomen an, daß die Sinneswahrnehmung und die Bewußtheit von Handlungsimpulsen gerade dann geschärft wird, wenn spektakuläre Ereignisse und Abwechslung ausbleiben. Dabei behandeln Künstler das spannende Verhältnis von Ereignis/Nichtereignis als kommunikative/soziale Kristallisation oder als phänomenologisch / existentielle Situation. Protokollhafte Bleistift- und andere Zeichnungen, orts- und situationsbezogene Kommentare, Aufzeichnungen von Bild und Ton sind die Mittel, die haarscharfe Beobachtung und Relationierung von Phänomenen und Abläufen reflektieren.
 

     Opvallend is de catalogus De Best Verzorgde Boeken 1999 vooral door de mooie zakelijke vormgeving (Christine Alberts en Stuart Bailey, Werkplaats Typografie in Arnhem) en het grote aantal van ongeveer 250 kleurenillustraties voor in totaal 40 best verzorgde boeken.Wie niet in de gelegenheid was de expositie te bezoeken (op 2 juli beëindigd) weet daardoor precies wat hij heeft gemist.In tegenstelling tot het binnenwerk is het omslag alleen in zwart bedrukt, met de naamregisters van ontwerpers, uitgevers, lithografen, drukkers, binders etc. De exemplaren voor de handel zijn verpakt in een bijpassend papiertje, dat menigeen voor een dilemma zal plaatsen: bewaren of weggooien?

    Christine Alberts

Letterhead for Fashion Institute Arnhem, Postgraduate fashion course ArtEZ, 1999.

Christine Alberts / Patrick Coppens

Meer zicht op kwaliteit (More View on Quality), 240 x 170 mm, 36 pages, 2000.
This assignment was to design a publication in which the Dutch Secretary of State proposes a restructuring of national art education. In response to the demand for an illustrative element, the names of all Art schools listed on one side of sheet of paper (50 x 70). This sheet of paper is folded between the other sections. Therefore two 'illustration-pages' are to be seen after every four text-pages.
 

Maura Biava (1970) is geboren in Milaan en woont en werkt in Nederland.
Biava gebruikt in haar werk diverse disciplines en media. De grens tussen fictie en werkelijkheid is een van de thema's die haar bezig houden. Zelf figureert ze vaak in haar werk.

Maura Biava (Reggio Emilia, Italië, 1970) creëert gedetailleerd uitgewerkte, fictieve, persoonlijkheden. Ze neemt (tijdelijk) een andere identiteit aan. Ze gaat hierin behoorlijk ver, met aandacht voor details als naam, levensverhaal, kleding, gedrag en bezigheden. In eerdere projecten nam zij bijvoorbeeld de identiteit aan van een jonge moeder, een manager, een cyberpunk en een prinses. Sommige rollen speelt ze maar één keer, andere blijven terugkomen. Maura "exposeert" de belevenissen van haar alter ego's in de vorm van dagboekachtige notities, tekeningen en foto's. Vaak is er de mogelijkheid direct te communiceren met de persoon, via chat of e-mail.

Project Hortus Conclusus, Witte de With Center for Contemporary Art

Stedelijk Museum Amsterdam:
For Maura Biava acting, or rather living different roles began with her participation in Vanessa Beecroft's performances while they were both at the art academy in Milan. 'She knows that my favourite game is to imagine being in various stories', Biava once said in an interview about her collaboration with Beecroft. (7) In her own work, Biava creates highly disparate situations. She has performed as a dancer in an Italian TV show and played the roles of a housewife and a manager. 'In this body of work I simply live all the possibilities that have come and are coming my way.' (8) Her more recent work focuses on a series of fictional female characters. There's Iride, a biology student who collects flowers on the edge of the city and looks for conversation partners through the email, and Delfine (1996) who constantly appears in different poses and outfits. (9) The stylized line drawings and snapshotlike photos show a fantasy world of continuously changing apparitions

Villa Merkel & Bahnwärterhaus, Galerien der Stadt Esslingen

Het Domein, Sittard

 MAASTRICHT - 20 november 2001 - De Italiaanse kunstenaar Maura Biava heeft een ontwerp gemaakt voor het euromonument dat in februari in Maastricht wordt onthuld. Het moet de invoering van de euro uitdrukken en is Stars of Europe gedoopt. Het zal bestaan uit twaalf grote goudkleurige sterren, symbool voor Europa en tevens voor Maastricht dat een ster in het stadswapen voert.
Het 12 meter hoge kunstwerk wordt geplaatst op de rotonde voor het Bonnefantenmuseum, midden tussen het nieuwe Plein 1992 en het Gouvernement aan de Maas. Het beeld zal rond de komende eurotop in Maastricht worden onthuld.
 Het kunstwerk is gemaakt van een dun metaal. De sterren rusten op dunne pijlers. De kleuren zijn goud en staal. Stars of Europe kost 500.000 gulden, of liever: 226.890,10 euro.
Echter:
Initially the two authorities requested a rough design for a monument symbolizing the spirit of Europe. Biava, however, came up with the presentation of a website and not with a traditional sculpture made of bronze or stone. Because of the originality of the project the province of Limburg and the city of Maastricht have decided to give Biava the opportunity to develop the website and to leave the final selection of the monument to be erected in September on the banks of the river Meuse open for discussion.
 
 

  Maura Biava's mercurial siren singing underwater
 
 

2e Prijs Prix de Rome '99
De presentaties van zowel Cees Krijnen als Germaine Kruip hadden een grote impact. Het merendeel van de jury is evenwel van mening dat Cees Krijnen een grote en uiterst intelligente stap voorwaarts heeft gemaakt en besluit hem daarom te belonen met de eerste prijs. Germaine Kruip ontvangt de tweede prijs vanwege het geslaagde begin van haar presentatie en haar moed om, voor het eerst, met professionele acteurs te werken.

NRC oct '99:
,,Toeschouwers van een performance maken hun eigen voorstelling. Ik zet alleen maar iets in werking, waardoor hun fantasie op hol slaat. Toen ik deze zomer een atelier had op de Rijksakademie, heb ik elke dag om de hoek in het Oosterpark gefilmd. Ik heb niets geënsceneerd, maar gewoon gefilmd wat ik daar zag. Later heb ik het filmmateriaal onderzocht en zestien stills geselecteerd. Mijn uitgangspunt is steeds om een beeld te vangen waarin een dagelijkse situatie dreiging uitstraalt of deze geïnsinueerd wordt. Dan ontstaat er verwarring en wordt een beeld meer dan het in eerste instantie leek. Een beeld van een man op het gras kan de vraag oproepen: slaapt hij of is hij dood? De still van het jongetje is een blauwdruk van een beroemde foto van een meisje in Vietnam. Daardoor kan wat je ziet, overschaduwd worden door je associatie met dat historische beeld. De realiteit krijgt dan verscheidene lagen. Mijn werk balanceert tussen theater en beeldende kunst in. Ik heb veel met het theatergezelschap Mug met de Gouden Tand gewerkt en dat heeft me beïnvloed. In mijn werk zoek ik bijvoorbeeld steeds naar een directe communicatie met het publiek. Na de vertoning van de stills voor de Prix de Rome, ging mijn performance life verder in het Oosterpark. Daar leek alles ineens dubbel. Even zag de realiteit er anders uit.'

Index - The Swedish Contemporary Art Foundation.
From Here to Reality - a dutch show
Five of the six artworks are located in Index's exhibition space, while the sixth takes place in the city, more precisely in the area around Slussen and Södermalmstorg. This is Germaine Kruip's work, Point of View, a situation that will only take place during the three hours of the opening. The piece involves the viewer moving in a loop within the area, where some of what is seen is staged, while other things are not.

Germaine Kruip received the Charlotte Köhler Prijs voor Beeldende Kunst 2001

DasArts richt zich als tweede fase-opleiding op mensen die al ervaring hebben als theaterkunstenaar en die vaak al een opleiding hebben doorlopen voor ze zich hier melden. Germaine Kruip bijvoorbeeld leerde het theatervormgevingsvak aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. 'Daar werd gewerkt met traditionele opvattingen over het maken van een voorstelling en over de rol van de vormgever binnen dat proces. Als ontwerper werk je voor de regisseur van een voorstelling; je maakt een maquette om te laten zien wat het wordt. Er werd in Utrecht wel gediscussieerd over andere manieren van theatermaken, waarbij je ook de acteurs en de andere medewerkers betrekt bij de vormgevingskeuzen, maar echt gebruikelijk was dat toch niet. Toch ben ik blij met wat ik op die school geleerd heb, vooral op praktisch gebied: ik weet iets van kostuums en van licht, ik heb leren modeltekenen en als het moet kan ik ook nog een plattegrond op schaal maken.' Want zulke dingen leer je niet bij DasArts: de kennis die je nodig hebt om je vak als ambacht uit te oefenen wordt je geacht al verworven te hebben wanneer je je hier meldt.

Toen ze als student een stageplek moest zoeken kwam Germaine Kruip terecht bij het gezelschap Mug met de gouden tand en daar vond ze een benadering die beter bij haar paste. Het maken van de vormgeving was daar onderdeel van een collectieve werkwijze en de ideeën over het decor ontwikkelden mee met de gedachten over het stuk wat gemaakt werd. Maquettes kwamen er niet aan te pas.

Als ze in de theaterpraktijk al een plek had gevonden die aansloot bij haar ideeën, waarom wilde Kruip dan toch nog naar DasArts? 'Ik wilde met mensen van mijn eigen generatie werken - maar belangrijker was nog dat ik verwachtte dat ik hier uitgedaagd zou worden om dingen te doen die ik nog niet kende van mezelf. En dat is ook gebeurd: wij hadden een mentor, John Malpede, die ons als acteurs op het toneel zette, of we nu speler waren of vormgever of wat dan ook. Anders dan je misschien zou denken brengen zulke ervaringen je alleen maar dichter bij een besef over wat je eigen vak is - je ziet dat de componist die naast je staat toch heel anders omgaat met zo'n situatie dan jij als vormgever.'

Volkskrant 17-05-2000 Theatrale filmset op Frederiksplein:
"Eigenlijk moet je het niet verklappen, gewoon je mond erover houden. Maar daarvoor gebeuren er op en rond het Frederiksplein in Amsterdam tè rare dingen.
Neem nou het roodharige meisje dat met bungelende benen op de brug over de Reguliersgracht zit. Niets bijzonders natuurlijk: die geniet gewoon van de warme zomerzon. En dus sla je geen acht op haar.
Tot je, even verder, de Falckstraat inloopt. Want verdomd, daar zit ze opnieuw. Precíes hetzelfde meisje, met dezelfde rode lokken en met identieke kleren, op een bankje, verdiept in haar boek. Terwijl je toch zou zweren dat ze je op je korte tocht niet heeft ingehaald.
Pas op het Frederiksplein slaat de argwaan toe. Eigenaardige types lopen daar rond, in het parkje dat drie jaar geleden nog werd schoongeveegd voor de Eurotop. Een man met een telelens staat naast de struiken, een agressief ogende Ajax-supporter hangt verveeld bij een hekje. En ligt het aan jou, of klopt je vermoeden dat je al minutenlang wordt achtervolgd?
Het ligt aan Germaine Kruip (1970)
(...)
Op een gewone zaterdagmiddag verandert het Frederiksplein in een theatrale filmset, waarvan je tegelijkertijd weet dat het alle zaterdagmiddagen niet veel anders was. Het is je eigen theatrale verbeeldingskracht die de lokatie verandert. Kruip geeft daartoe slechts speldenprikjes. De wetenschap dàt er iets aan de hand is (zonder te weten wàt precies) is genoeg om je waarneming aan te scherpen. Dus vertel het door, maar verklap niet te veel."
 

Stedelijk Museum of Modern Art, Amsterdam (Review):
"Against a background of the museum that has lost contact with the present-day world, the exhibition makes a positive, energetic impression. Most of the work on show bears witness to an active stance based on a critical attitude towards art and life. At times, however, the work is nonetheless too constructed to leave the visitor scope for experiencing it spontaneously, as in Germaine Kruip’s installation 2 seconds . A staircase leads to a platform set against a huge window. Looking out on the street, the eye immediately perceives the busy world passing in front of the museum, but the ear only picks up the sounds coming in from outside two seconds later. Kruip intensifies the perception of ordinary daily life by her dramaturgy of the gaze."
 

Exactitudes

Hoe langer je naar de foto's van Ari Versluis en Ellie Uyttenbroek kijkt, hoe minder zekerheden je overhoudt. Exactitudes, een samentrekking van 'exact' en 'attitudes', zo noemde zij de zesentwintig fotoseries van bekende en onbekendere subculturen met hun nauw omschreven kledingcodes die nu in de Rotterdamse Kunsthal zijn te zien. Als ondertitel gaven zij de expositie 'Uniformed Identities' mee. Op het eerste gezicht lijken de geportretteerde Ruitjesnichten, Deftige Dames en Kabo's (Kaap-Verdiaanse schonen) inderdaad volkomen identiek. Ze staan allemaal met hun handen in hun zij, of juist in hun zakken, hebben hun armen over elkaar en blikken met dezelfde half verlegen, half ongemakkelijke blik de camera in. Wat doe ik in godsnaam hier, lijken zij de toeschouwer plotseling te vragen en: Wie ben ik eigenlijk?
 

foto : Ellie Uyttenbroek & Ari Versluis, uit de publicatie "Surfen", 1999
Kleding en lichaamsversiering zijn opvallende vormen van communicatie, niet alleen voor volwassenen maar vooral ook voor jongeren. In het educatieve project 'Surfen' onderzoeken leerlingen van het voortgezet onderwijs samen met professionele trendsetters wat ze met hun uiterlijk zeggen en welke rol kleding en lichaamsversiering spelen.
Zo simpel als het was toen de jongerencultuur in de jaren zestig en zeventig ontstond, zo ingewikkeld is het nu. Gabbers, alto's, skaters, hip-hoppers, lullo's, punkers, surfers: met hun onderscheidende kleedgedrag geven jongeren aan tot welke subcultuur ze zich rekenen. Subtiele verschillen zullen niet-ingewijden ontgaan. Zelf weten ze feilloos aan te geven wat wel en wat niet kan.
 

Het Nederlands Foto Instituut:
Schijn en wezen, portretten en codes   15/1 - 19/3 2000 Kleine Zaal
August Sander, Rineke Dijkstra, Erwin Olaf en het duo Ari Versluis en Ellie Uyttenbroek

Amsterdam Historical Museum
Stadsfietsen - City Bikes in Amsterdam and Beijing
The catalyst for creating this show was the link between the cities of Amsterdam and Beijing. For the Amsterdam Fund for the Arts Bas Vroege (Paradox) selected a number of Dutch photographers who were capable of dealing with the subject matter. In Beijing, the Beijing Photographers Association did the same, assisted by the Beijing People's Association for Friendship with Foreign Countries. This resulted in mutual visits of two weeks. The delegation of Dutch photographers consisted of Hans Aarsman, Hans van der Meer and the duo Ellie Uyttenbroek & Ari Versluis. Van der Meer took city panoramas and made a film, Versluis and Uyttenbroek concentrated on the clothing styles.

The Terrorworld Artikels (Mei 2000)
GABBER, B-BOY, TECHNO-HIPPIE, Spice-girl, bubblingmeisje, alto, skater en surfboy. Wie kent ze allemaal en weet precies wat ze dragen en naar welke muziek ze luisteren?
Styliste Isis Vaandrager (28) bekeek tijdschrifen. Zocht jeugdfoto’s. Luisterde muziek. Ze selecteerde vier types per jaar. Vier jongeren met ieder een eigen, typische manier van kleden, eigen muzikale voorkeur en manier van doen. Samen met styliste Ellie Uyttenbroek en fotograaf Ari Versluis bedacht ze welke jongeren de jaren ‘90 verbeeldden voor de tentoonstelling “Jong! 1990-2000”.
(Jong! Jongerencultuur en stijl in Nederland. 1990-2000 in Drents Museum Assen t/m 6 augustus. 1950-2000 in Historisch Museum Rotterdam t/m 3 oktober.)

HET EINDE VAN HET KIND?
TV DITS Productie
Een productie voor de AVRO – mede mogelijk gemaakt door Stichting Kinderpostzegels Nederland
1996 - 4x40 minuten en 4x25 minuten
Redactie: Liesbeth Witteman, Ellie Uyttenbroek, Ari Versluis
"Opgevoed worden. Waar zijn ouders goed voor? Een modern kind maakt zijn eigen keuzes. Neem Cas van elf, met zijn kale kop een echte gabber. En Nausika van dertien, op zoek naar acteurs voor haar eigen bewerking van een toneelstuk van Roald Dahl. Of Pascal van elf, beducht voor de gevaren op straat, nooit zonder wapen op stap. Zijn ze echt zo wijs?
Opvoeden. Wanneer ben je een goede ouder? Een simpel ‘nee’ aan kinderen voldoet niet meer. Maar ook aan onderhandelen komt een eind. Steeds jonger zijn kinderen vrij om te doen wat ze willen. Wat moet de vader die hele weekenden op houseparty's rondhangt?
Welk gezag heeft de alleenstaande moeder over haar drie ontsporende kinderen? Wat levert het op, al die toegenomen vrijheid, wijsheid, geldbezit, mondigheid en vroegtijdige seksuele ervaring? Zijn de kinderen met deze verworvenheden straks opgewassen tegen de verantwoordelijheden van een zelfstandig bestaan?"
 
 

Leonce, Berlin Magazin:
Bless ist das Label von Desiree Heiss und Ines Kaag, zwei Designerinnen mit Sitz in Berlin und Paris. Ihre Entwürfe sind ein Mix aus Produkt- und Bekleidungsdesign, der sich starrem Kategoriendenken ebenso widersetzt wie dem schnellebigen Modehype. Seit knapp vier Jahren sorgen die Arbeiten der beiden pressescheuen Modemacherinnen, die kaum Interviews geben und keine Fotos von sich veröffentlichen, bei Fashion-Insidern für Furore. Zu ihren Auftraggebern gehören unter anderem Avantgarde-Stars wie Martin Margiela und Kosta Murkudis.

Angefangen hat es im Sommer 1995 mit einen Sonnentop aus handelsüblichen Gummibändern. Für Heiss und Kaag stand dabei weniger der modische Aspekt, sondern der haptische und optische Reiz des Materials im Vordergrund. Die Variationen, die sich daraus ableiteten, wurden von den beiden Designerinnen auf Polaroids festgehalten – eine Arbeitsweise, der die beiden bis heute bei vielen Projekten treu geblieben sind.
(...)
Bless über Bless:
"Bless ist ausgesprochen weiblich – mehr Frau als Mädchen. Sie ist keine ausgesuchte Schönheit, bleibt jedoch niemals unbemerkt.
Sie hat kein bestimmtes Alter, kann aber häufiger zwischen Mitte zwanzig und Mitte vierzig angetroffen werden.
Bless ist mit bestimmten Männern zusammen. Sie besitzt keine Nationalität und findet Sport ganz nett. Sie kann nicht jedem Laster entsagen und hat am leibsten Veränderungen. Sie lebt im Hier und Jetzt – in einem speziellen Unfeld.
Sie ist tendenziell zukunfstorientiert.
Bless ist ein Visionsstellvertreter um die nahe Zukunft lebenswert erscheinen zu lassen."

  A living-room needs to live and develop its destiny. A gradual transformation keeps existing personal values and adapts to fresh areas that mark a consciousness of the moment. The charme of old furniture - as experienced companions - reacts with environmental accessories on the way to a personal living concept. Their desire to grow together with you can be satisfied through a handsome balance. Bless our home.

FOUND OBJECTS
the discovery of found objects proves the speciality of their constitution their distribution by bless shows a personal opinion makes them look for a new owner and credits the anonymous designer means BLESS is where the hunter instinct serves the pride of possession
The BLESS No 08 Found objects project is all about showing another alternative of doing collections in presenting found pieces and series with different identification symptoms. It's the direct sale of inspirations without copying, the pure presentation of objects which are ready to use. Making the offer of found objects in their various colours and motives as we can find them means to accept the reasons of limitation, defined by supply and demand of the market. The project is meant to be continued as long as we can find products we like whenever and wherever we are. The option is to share their functional aspects with the taste of BLESS and to integrate the objects in the personal collection of things. The first 3 presented options include a ¨drippless umbrella¨ collection, a serie of ¨leather socks¨ in different colours and sizes, and a ¨landscape panorama printed bedsheet¨
Embroidered Plants

Award-winning design by Paris-Berlin design team Bless
Carsten Nicolai is a Berlin artist  best known for his audio installations but he comes to audio art as a multi-tasking artist, incorporating painting, sculpture, conceptual gardening and as director of a recording label.
Nicolai was recently awarded the Prix Ars Electronica 2000 Golden Nica Award for 20' to 2000, an audio journal produced by Noton throughout 1999. In an edition of 1,000, three-inch CDs float in clear plastic clamshell cases, culminated in barely-there packaging (simply a dozen button-sized industrial magnets) by Paris-Berlin design team Bless---the project achieves total aesthetic unity.

Die Zeit (Oct. 2001):
Ines Kaag und Desirée Heiss haben bei ihrer täglichen Arbeit den direkten Vergleich. Die beiden Frauen, die hinter dem Label Bless stehen, entwerfen in Berlin und Paris Kleidung, handgefertigte Accessoires, Schuhe und Möbel; »immer die Dinge, die gerade fehlen«, erklärt Ines. Glanztaten aus der Vergangenheit waren Pelzperücken für Martin Margiela oder Old School Sneakers für Adidas.(...)
 
 

Susan Cianciolo
Photo: stefano_giovannini

 

Parsons School of Design
Susan Cianciolo (’92 B.F.A.) became the darling of the New York fashion scene, a ragamuffin poster girl for the creativity that many said seemed to be missing from the runways. Her purposefully crude clothing line, Run, made from vintage fabrics with button-on appiliques, hand-painted patterns and coarse stitching, was championed by the designer Martin Margiela, the art dealer Andrea Rosen and Flash Art magazine. Barneys bought whatever Ms. Cianciolo could make and stuck a four-figure price tag on it. After six years of walking the line between art and commerce, Ms. Cianciolo closed her studio in Chinatown and began a career as an artist. Her newest installation, "Run Restaurant" in the Alleged Galleries, a meatpacking district space owned by her art dealer husband Aaron Rose, is a celebration of her retreat from commerciality.
 
 

PAPERMAG, (Sept '99) NewYork spring 2000 collection:
We can't get enough of Susan Cianciolo’s spirit and attitude. Her Run Collection often has more to do with art and abstraction than skirt length and wearability, but the innocent delight she takes in her work makes us love it anyway. This season she showed her clothes on easels at Alleged Gallery’s new meat packing district space -- appropriate, because her work included samurai-like tops and dresses with Cianciolo’s homespun version of dolmain sleeves. As always we loved her quirky embroidery and crocheting. Animals were a big theme this year; we flipped for the killer whale purse and the kitty cat embroideries. With a perfume room in the back and delicious cookies up front, the experience was completely sensory.

Spring 2001:

 

Hint Fashion MAgazine spring 2001:

Susan Cianciolo
Queen of the Do-It-Yourself kingdom, Susan Cianciolo has always straddled the dual provinces of art and fashion. Her outsized denim skirts from last winter were sold with a pair of scissors, needle, thread and a dozen safety pins, and quickly became fashionista favorites (Kate Moss famously cut hers into a ragged mini-skirt). For spring, she turned a gallery into an impromptu tattoo parlor where her models, friends and atelier assistants mingled with the crowd to explain their one-of-a-kind creations (including DYI shoes and a tattoo design). There were graffiti T-shirts, distressed Victorian blouses and even one cut-out sailor midi. Cianciolo is the antithesis of the dictatorial designer--she wants you to make her clothes uniquely your own even if you have to take them apart and stitch them back together.

Museum Of Modern Art, Fort Lauderdale (2001):
MOA has confirmed an impressive line-up of fashion stars participating in Fashion: The Greatest Show on Earth , October 28, 2001 through February 28, 2002. The updated list of designers includes Miguel Adrover, Elena Bajo, Hussein Chalayan, Susan Cianciolo, John Galliano for Christian Dior, Bella Freud, Givenchy, Rei Kawakubo for Comme des Garcons, Alexander McQueen, Martin Margiela, Issey Miyake, Red or Dead, Viktor & Rolf, Karen Walker and Junya Watanabe.

The Village Voice NY (Oct 2000):
Arty presentation and winsome ensembles are the twin hallmarks of Susan Cianciolo, a designer who likes to pretend her shows are gallery installations, and offers program notes that say things like "The notion of creativity, becomes relevant to what we are told to believe or what we are unaware of ourselves in our existence and beliefs." This season, Cianciolo took an empty West Village storefront, hung a sign out front that said "Store," dressed the putative sales help in her baby-stitched ragamuffin frocks, and charged them with "selling" some of her theme merchandise, which included sheets and pillowcases that come with a pen so you can write on them, kits for making your own sweatshirts, and decorated pin-back buttons for sale, in another indication of fashion's price inflation, for $5 each. All this was either charmingly bohème or too icky for words, depending on the tolerance and no doubt the age of the viewer.
 
 

Peter Jeroense Loves Adidas

Willem de Kooning Academie
Docent Modevormgeving (illustratie) Koninklijke Academie Den Haag.
Lid Vakjury Robijn Fashion Award 2001.
Lid Nominatiecommissie Designprijs Rotterdam '99

De Rotterdamse modeontwerper Peter Jeroense presenteert in het kader van The Great Escape het derde deel van zijn serie Modespelen. Jeroense is geen modeontwerper in de traditionele zin van het woord, maar houdt zich meer bezig met de maatschappelijke kant van kleding. "Voor mij zegt de titel The Great Escape iets over het tijdsbeeld van nu. Jongeren zijn sterk bezig met escapisme. Hun uiterlijk is hun belangrijkste communicatiemiddel. In de voorstelling heb ik het woord 'tijdsbeeld' heel letterlijk opgevat: silhouetten van mensen worden uitgeknipt. Het moment waarop een beeld tot stand komt, en alleen d't moment, wordt gefixeerd."

   True to the manner in which she has been working since 1989, Joke Robaard designed a series of folders. Each folder is comprised of a photograph of the Hofvijver over which a text is printed. In almost all the folders Robaard inhabits the photographs with people who happen to be passing by or by consciously introducing divers who either linger around or in the pond. The three elements, photography, people, text, are supplemented by a fourth equally important element: the acknowledgements, in which all the people and authorities involved are named. All four of the elements offer an equal opportunity for insight into the folders: as art, as advertisement, as the presentation of an idea, as a system of communication. The folders that are enlarged and to be seen in the various buildings around the Hofvijver, can be found in magazines in constantly changing forms: as wrappers, as an insert, a double page spread and as an illustration. Thus, an interaction is created between the art world and the world outside, the worlds of politics, philosophy, film, town and country planning and conservation, with the artist as intermediary. Joke Robaard lives and works in Amsterdam, The Netherlands

Buren en bondgenoten in een besloten tuin
Marres, een centrum voor beeldende kunst, Maastricht.
Als kunstcentrum is Marres een tentoonstellingsruimte, een werkplaats en ontmoetingsplek "om te tonen wat zich vandaag in de kunst beweegt", zoals het heet in de documentatie. En wie de actualiteit van de kunst zoekt, treedt vanzelf uit de rust van de beslotenheid. Deze spanning tussen tuin en wereld heeft Marres tot thema gemaakt van drie tentoonstellingen. Nu kunt u er terecht voor No hortus is conclusus II van Joke Robaard.
De kern van de tentoonstelling wordt gevormd door foto's op groot formaat die hele muren bedekken van de kamers van Marres. Op deze foto's staan de buren en bondgenoten van Marres. Voor een korte periode zijn ze toegelaten tot de tuin om te kijken wat daar te zien is. Op hetzelfde moment worden ze ook bekeken door Joke Robaard. Het levert mooie, raadselachtige en indringende afbeeldingen op. Als toeschouwer kunnen wij vervolgens kijken naar het kijken en het bekeken worden in een tijdelijk ontsloten tuin.(...)

De Paviljoens, Almere
Titel: Long Suit
Informatie: Voor Long Suit laat Robaard zich inspireren door de nieuwe stad Almere. Op een computerprint met de afmetingen van 25 bij 0.90 meter staan de levens van drie Almeerse jongeren centraal. Met behulp van hun 'antecedenten' worden de levens van de jongeren in het bijzonder en het leven van Almere in het algemeen in beeld gebracht. Familieleden, buurkinderen, vrienden en vriendinnen, leraren, klasgenoten, maar ook de bestuurders en de makers van de stad komen in beeld. Deze laatste groep maakt de sociaal-culturele context van Almere duidelijk, waartegen de hoofdpersonen met hun Almeerse afkomst opereren. Alle personages dragen door Robaard gekozen kleding. In de groepsportretten is een ieder herkenbaar aan een specifieke kleur, zodat de context van hun aanwezigheid in het leven van de hoofdfiguren duidelijk wordt.
 

PS1 (MoMa) '94-'95
 
 

Spring 2001 (Fashion Online)

Earlier Collections
 

Booijmans, Rotterdam ('97):
Van de vele Belgische modeontwerpers die op dit moment internationaal furore maken, is Martin Margiela (1957) het meest controversieel. Aan zijn bijzondere werk besteedt het museum aandacht op een al even bijzondere manier waarbij niet alleen de tentoonstellingsruimte op speciale wijze wordt benut, maar ook de kleding.
Martin Margiela heeft na zijn studie aan de Antwerpse Academie en een korte periode als assistent van Jean Paul Gaultier inmiddels al achttien eigen collecties gepresenteerd. Daarin zijn drie groepen te onderscheiden: materiaalgebruik, reproducties en deconstructies. Wat materiaalgebruik betreft heeft Margiela een voorkeur voor tweedehandskleding - liever vervilte en gekreukte wol dan nieuwe stof - en verwerkt hij in zijn ontwerpen ook andere gebruikte materialen zoals plastic draagtassen, panties, keramiek. (In de museumcollectie zit een hesje van keramiekscherven.)
Ingewikkelder, maar passend bij zijn voorkeur voor gedragen kleding, zijn Margiela's reproducties. Zo liet hij foto's van achttien elementen uit een willekerige damesgarderobe - rok, jurk, trui, avondjurk etc. - via zeefdruktechniek op ware grootte (zelfde maat en afmeting) op textiel zeefdrukken en transformeren tot nieuwe kleding (foto's die je aan- en uit kunt trekken). Ook elementen uit eerdere collecties van Margiela keren op deze wijze als reprodukties in de ontwerpen terug. Het meest manifest in 1994. De tiende collectie, die hij toen presenteerde, bestond uit copieën van kleding uit zijn voorgaande collecties.
Karakteristiek zijn ook Margiela's deconstructies, kleding die uit elkaar gehaald is en waarvan de losse onderdelen in een andere, bijna compositorische samenhang tot een nieuw kledingstuk zijn samengevoegd. (...)
Margiela is als persoon door geheimzinnigheid omgeven. Hij geeft nooit interviews, treedt nooit in het openbaar op, geeft geen inhoudelijk commentaar op zijn werk en adverteert nooit. Deze houding komt niet voort uit een streven tot mythevorming. Margiela is van mening is dat zijn uiterlijk en privéleven niet van belang is voor het werk dat hij doet. Zijn kleding staat voorop. Hij zal daarom ook niet aanwezig zijn op opening van zijn tentoonstelling.

MO: (maart 2001)

Martin Margiela is one of my all time heroes and still undisputed! The only one now I think of it! His show in the dungeons under the Alexandre Bridge was set up nicely with little private salon-like niches so everybody could sit front row, sipping wine. Glitter-curtains gave some ‘act’ to the entrance of the models that were guided through the dark intervals by assistants in white laboratory coats. Behind each curtain, an African drummer provided the heartbeats to the experience. And then the clothes…. On those beautiful strong women! The split toe boots have gone up to the thighs, worn over khakis or jeans, with the nylons over all of that. Is she confused or just cold? Big leather motor jackets, Rock ’n Roll t-shirts, permanent press crumpled pieces, oversized Charleston fringe dresses, jackets with an extra layer of fabric glued over the pockets, buttons and lapels, a trenchcoat disguised as a blanket, re-assembled vintage satin house coats, this is the ultimate hide out fashion! Guaranteed to make you feel safe and secure, knowing how beautiful and special you are you don’t need clothes to convince anyone they wish they new you-kind of cool. Feel good is look good stuff. That’s what clothes should be anyway. But if you depend on what looks good to make you feel good you’re not there, not in Margiela’s world. And actually, not in the world of true style period! Fashion, love it, want it, do it, but don’t ever need it!

AFAA
Il fait ses études à l'Académie des Beaux-Arts d'Anvers, section Arts Graphiques puis termine par deux années dans la section Mode. Il multiplie les expériences en s'associant avec d'autres comme le groupe des six, en étant styliste à Milan puis styliste de mode pour des magazines, enfin en travaillant avec Jean-Paul Gautier sur ses collections jusqu'en 1988 où il fonde sa propre société. Il présente sa collection printemps-été 1989 au Café de la Gare. Collection dans laquelle on peut déjà reconnaître ses caractéristiques: coutures apparentes, ourlets coupés à vif, rubans d'attache, coudes et genoux pincés.
Il favorise aussi une carrure étriquée, mettant en évidence l'épaule naturelle et le coude. En 1990 il choisit un terrain vague du vingtième arrondissement pour faire défiler sa collection été, manifestant ainsi sa volonté de rompre avec les lieux traditionnels des défilés. Sa collection automne-hiver 1990-1991 se déroule dans un entrepôt de la SNCF et celle du printemps-été 1991 dans un garage désaffecté. Plus tard, il utilisera les couloirs du métro Strasbourg Saint-Denis ou encore les locaux de l'Armée du Salut, présentant des tenues recomposées à base de vêtements trouvés aux Puces.
Martin Margiela a reçu une bourse de l'ANDAM en 1989.

Die Zeit (2001) :
(...)In der hysterischen Welt der Mode wirken die Mitarbeiter des Maison Martin Margiela wie das therapeutische Pflegepersonal einer Krankenstation. Ihr Tonfall ist freundlich, aber auf eine angenehme Weise zurückhaltend. Die Atmosphäre ist konzentriert, für Besucher gibt es Einzeltermine, für die sich dann ein Mitarbeiter des Hauses ausführlich Zeit nimmt. Das ist ungewöhnlich, weil es in Pariser Modehäusern eigentlich immer ziemlich hektisch zugeht. Dazu passt, dass seine Label aussehen wie Stoffpflaster und seine Mitarbeiter alle weiße Arbeitskittel tragen.
(...)
 Jean-Louis Dumas, der Präsident des Traditionslabels Hermès, hat Martin Margielas Fähigkeiten erkannt und den Belgier 1998 zum Chefdesigner seines Hauses ernannt. Auch diesen Job meisterte Margiela, und alle waren zufrieden: die Hermès-Leute, aber auch die Hipster aus dem Reich der Subversion und Dissidenz. Dumas, dessen Haus mal mit Sattel- und Leder angefangen hat, fand diesen Vergleich: »Ein Pferd liest keine Zeitung. Aber es weiß ganz genau, ob ein Sattel schlecht gearbeitet ist.«
Heute steht Martin Margiela neben Rei Kawakubo von Comme des Garçons für die Schnittstelle zwischen klassischer Mode und moderner Kunst. Und seine konzeptionellen und gleichzeitig supertragbaren Stücke hängen mittlerweile nicht nur in Kleiderschränken, sondern auch in Museen.

   Daan van der Velden & Maureen Mooren, Infodrome stationary, 1999

  To highlight the opening day of Rotterdam's new Erasmus Bridge. On September 4, 1996, American magician Tony d'Amato will make the bridge vanish for a short period of time. This event is an initiative of graphic designer Daniel van der Velden and artist Frank de Bruijn.

We live today in a society developed and conditioned by the media, where our perceptions, desires and thoughts are suitably trained to consume. Events, culture and news exist only whilst the media decides them worthy of coverage, discouraging any notion of relevance to our every day. The frenzied distribution of lifestyles and entertainment continues apace, feeding the media circus.

Debate is a series of six posters developing a discussion around politics and graphic design.
 

  Front of poster (screenprinted) 4 colour designed by Felix Janssens and Daniel van der Velden, inspired by their resent visit to the ex-nuclear power plant 'Kernwasser Wunderland'.

In talking about radical / political visual communication we cannot hide from the urban landscape, its impacting spatial concerns and their overall effect on everyday society. This may be seen in the form of architecture, advertising and everyday graphic design, or in more abstract notions as we move and are directed through an urban landscape. Increasingly we are lost or feel lost, meandering in familiar spaces but are no longer sure that our maps are still correct, as a metaphor this fits all too well into many aspects of modern living, and it is perhaps here that new ideas about the social in visual communication should be sought. With a long history of interesting political investigation from Constant's 'Unitary urbanism' to texts by Michel de Certeau and Mike Davis the urban landscape provides the direct contact between public spaces and the audiences of visual culture, especially the more dominant kind. Art and design in general still tend to see themselves divorced from this world, but increasingly cannot avoid it.